علامتِ اینکه یک انسان، به غفلت مبتلا نیست، چه می باشد؟

علامتِ اینکه یک انسان، به غفلت مبتلا نیست، و حرکتش به سوی الله، حرکتی صحیح و رو به رشد است، این نکته است که روز به روز بر سطح شادی و آرامش او افزوده شده و دارایی‌های آخرتی‌اش، در روند زندگی‌اش نمود پیدا می‌کند. چنین کسی روز به روز به الله شبیه‌تر شده، و اسم‌های بیشتری از خداوند را در خود تجلی می‌دهد. بنابراین دیگران او را هر روز مهربان‌تر از دیروز، کریم‌تر و جوادتر از دیروز و آرام‌تر و شادتر از دیروز می‌یابند.

ممکن است کسی عملاً، ظاهر دینی داشته و عمر خود را در اعمال خیر و معنوی بگذراند، امّا اگر علامت‌های ذکر شده در او بروز نکند، حرکتش به سمت الله صحیح نبوده است. چنین کسی به جای پرداختن به حقیقت دین، و خودسازی در سایه‌ی تعلیمات دینی و ارتباطات معنوی، مشغول ظواهرِ اعمال دینی بوده و بدین سبب، هرگز نورانیتی در او تولید نمی‌گردد. از این رو، اطرافیان این فرد، هیچ احساس شادی و آرامشی در کنار او نداشته و روند رو به رشد او را احساس نخواهند کرد.

بنابراین صِرف مشغول بودنِ انسان به دین، نشانه‌ی عدم غفلتِ او نیست. بلکه آنچه که نشانه‌ی بیداری انسان و حرکت صحیح او به سمت الله می‌باشد؛ میزان دارایی‌های باطنی اوست که به نفس او قدرت داده و او را به شاد و آرام نگه‌داشتنِ خود، موفق می‌دارد.

نفس انسان دائماً به او پیشنهادات مختلفی می‌دهد تا زمانِ عمرش را صرف امور بیهوده کند. این خود انسان است، که باید نفسش را چنان مدیریت کند، که هیچ زمان، هیچ نیازی را به نیازهای بخش انسانی‌اش ترجیح بدهد.

انواع سرگرمی‌های بی‌دلیل مثل شبکه‌های مجازی، انواع کلاس‌های غیر ضروری، انواع خریدها و مسافرت‌های رقابتی، انواع تلاش‌ها برای کسب درآمدهایی که از حد لازمِ زندگی فراترند و … به انسان عرضه می‌شود. اما انسانِ‌زیرک، کسی است که همه‌ی انتخاب‌ها و ارتباطاتش را براساس حرکت صحیح خود به سمت الله تنظیم می‌کند. بطوری که اگر احساس کند،‌ نیازی که بر او عرضه شده، غیرضروری است و مانع حرکتش به سمت آخرت می‌شود، مَحال است به سمت اجابتِ آن نیاز، حرکت کند.

منبع: پای درس استاد(موسسه منتظران منجی)

نوشته شده توسط admin در شنبه, ۲۱ فروردین ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۳۱ ق٫ظ

دیدگاه